Psy wszystko o psach

psie sprawy

Wymagający klient – legowiska dla psów

Klienci z roku na rok stają się coraz bardziej wymagający. Szczególnie tyczy się to właścicieli psów miniaturowych do których można zaliczyć również jorki. Zwracją nie tylko uwagę na kolor i wielkość legowiska dla psa, ale przede wszystkim na jakość jego wykonania. Dzieje się tak, dlatego, że obecnie ponad 50% akcesorii dla psów produkowanych jest w Chinach, a co za tym idzie ich jakość jest o wiele gorsza od naszych rodzimych produktów.  Wprawdzie legowiska importowane z Chin są trochę tańsze od naszych, jednak ich okres użytkowania przez jorki jest bardzo krótki. Nawet ta drobne pieski jak jorki są w wstanie bardzo szybko zniszczyć tego typu legowiska dla psów. Co innego, jeżeli chodzi o naszą rodzimą produkcję tego typu akcesorii. Są one wytrzymałe i co bardzo ważne produkowane z doskonałych tkanin, które nie posiadają w swoim składzie trujących związków chemicznych.  Taki wzrost świadomości klientów bezpośrednio wpływa na sprzedaż najlepszych produktów nawet jeżeli ich cena o połowę przekracza cenę legowiska importowanego z Chin.

Terier walijski

Terier walijski Cwelsh terrier) jest jedną z najstarszych ras terierów hodowanych w Anglii. Pochodzi z Walii, gdzie pełnił funkcje psa stróża, Chętnie również używano go do polowania. W drugiej połowie XIX w. zaczęto hodowlę w czystości rasy, ustalono eksterier i wydano wzorzec. Szybko wzrastała jego popularność, jakkol­wiek nie była ona nawet w przybliżeniu tak wielka jak foksteriera. Jest on jednak zdecydowanie psem myśliwskim i może służyć celom łowieckim tak samo jak i fok­sterier. Na wystawach na kontynencie europejskim pojawił się dopiero po 1920 r. Trzymany jest tu głównie w charakterze psa do towarzystwa. Jest rzeczą niezrozu­miałą, dlaczego nie jest układany i używany do celów łowieckich.

Wzorzec Charakterystyka.

Welsh terrier jest psem żywym, pełnym temperamentu, rzadko tylko bywa nieśmiały. Łatwo przywiązuje się do człowieka, karny, układny; dzięki temu nadaje się do trzymania go w mieście. Jego wielkość i maść czynią z niego idealnego psa pokojowego. Jest cięty, odważny lecz nie zawadiacki. Zawsze, gdy zajdzie potrzeba staje w swojej obronie. Ma wszelkie warunki po temu by stać się przyjacielem człowieka zarówno w mieście jak i na łonie natury. Jest zahartowany i odporny, nie wymaga nadmiernej pielęgnacji. W sprawności łowieckiej nie ustępuje innym rasom norowców. Odpowiednio ułożony jest nadzwyczaj przydat­ny zarówno w pracy pod ziemią jak i na powierzchni. Należy też wspomnieć o jego pasji do wody. Jest godne podziwu, jak mocny może być ten mały pies w tzw. „mokrym żywiole”.
Głowa. Długa, symetryczna, pokrywa czaszki płaska i wąska między uszami, lecz nie tak wąska jak u foksteriera szorstkowłose go. Zwęża się stopniowo ku oczom. Czoło bez fałd, krawędź czołowa niezbyt wyrazista. Grzbiet nosa nie wklęsły, pod oczami i między nimi dobrze wypełniony, wyrażający siłę i nie tak wymodelowany jak u foksteriera krótkowłosego. Szczęki silne, muskularne, długie, wyrażające siłę. Grzbiet nosa proporcjonalny w stosunku do głowy. Nadmiernie rozbudowany na­daje psu nietypowy wyraz.
Zbyt długa głowa występuje z reguły u psów szerokich, o długim grzbiecie i jest wadą. Policzki silniej umięśnione niż u foksteriera szorstkowłosego. Zbyt silne policzki są wadliwe i niezgodne z elegancką symetrią psa.
Oczy. Małe, dość głęboko osadzone, ciemne, pełne wyrazu, śmiałe. Oczy okrągłe
i duże są niepożądane.    „*
Uszy. W kształcie litery V, małe-niezbyt cienkie. Dość wysoko osadzone, małżowina załamana do przodu, przylegające do głowy. Uzębienie. Zęby silne, zgryz nożycowy.
Szyja. Miernej długości i grubości, opadająca wdzięcznie ku łopatkom. Kończyny przednie. Łopatki długie, ukośnie zachodzące do tyłu, kończyny proste i dobrze umięśnione, kościec silny. Sródręcze proste i silne.
Tułów. Grzbiet krótki, dobrze ustawione żebra, partia grzbietowa silna i głęboka. Klatka piersiowa miernie szeroka.
Kończyny tylne. Silne, uda muskularne, odpowiednio długie, stawy skokowe usta­wione i ukątowane blisko ziemi. Kościec dobrze rozwinięty. Łapy małe, okrągłe kocie.
Ogon. Stosunkowo wysoko osadzony, niezbyt wesoło noszony Szata. Włos szorstki, twardy, ściśle przylegający, gęsty. Włos gładki niepożądany. Umaszczenie. Czarne podpalane lub szaroczarne podpalane. Czarne kreski na pal­cach niedopuszczalne. Czarne stawy nadgarstkowe są wadą. Wzrost. Wysokość psa w kłębie nie może przekraczać 40 cm. Masa ciała. Średnia waga psa w kondycji roboczej waha się od 9 do 9,5 kg. Wady. Nos biały, różowy lub łaciaty. Uszy stojące, tulipanowe lub załamane do tyłu. Większe zaczernienie pod stawem skokowym.

Terier szkocki

Terier szkocki jest bardzo starą rasą, która dzięki hodowli w czystości rasy została doprowadzona do obecnej postaci. Pochodzi z zachodniej Szkocji i pobliskich oko­lic, gdzie przez stulecia był trzymany do zwalczania szkodników. Kiedy w drugiej polowie XIX w. po raz pierwszy pojawił się na angielskich wystawach, wzbudził podziw i od razu zyskał wielu zwolenników. Jest pełen temperamentu, żywy, lubi towarzystwo ludzi. Ma dobre właściwości psa myśliwskiego; nadaje się zarówno na norowca, jak i na szperacza. Niestety, w latach trzydziestych stal się psem modnym i w związku z tym nie byl używany zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem jako pies myśliwski. Dziś jedynym polem do popisu stał się dla niego ring wysta­wowy.
Gdy zainteresowanie szkockimi terierami zmalało, zaniechano ich hodowli. W Polsce rasa ta kiedyś bardzo popularna, stalą się później rzadkością. Dziś ponow­nie stał się modny.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Pies sprężysty, krępy, na krótkich nogach, niewielki, wzrost pre­destynuje go do pracy norowca, nieustraszony, sprawia wrażenie siły i aktywności. Głowa w stosunku do wielkości długa. Włos długi, ściśle przylegający, szorstki. Pies ze swymi bystrymi, inteligentnymi oczami i sterczącymi uszami robi wrażenie sta­łej gotowości. Mimo krótkich kończyn bardzo ruchliwy i pełen temperamentu. Chody lekkie, płynne, posuwiste; dzięki swobodnej akcji łopatek, kolan i stawów skokowych.
Głowa. Długa, ale nie naruszająca ogólnej harmonii budowy. W części mózgowio-wej szeroka, lecz dzięki długości całej głowy sprawia wrażenie smukłości. Pokrywa czaszki prawie płaska, kości policzkowe uwypuklone, krawędź czołowa łagodna, lecz wyraźnie zaznaczona na wysokości oczu. Nos duży, z profilu linia nosa cofa się ku brodzie.
Oczy. Kształtu migdałowego, jak najciemniejsze, dość szeroko rozstawione i osa­dzone głęboko pod brwiami.
Uszy. Jak najmniejsze, spiczaste i sterczące do góry. Uzębienie. Silne, równe, zgryz nożycowy. Szyja. Muskularna, miernej długości.
Kończyny przednie. Proste, o silnym kośćcu, śródręcze proste, przedpiersie wysu­nięte do przodu. Łokcie nie wykręcone do środka ani na zewnątrz. Łapy odpowied­nio duże, opuszki pełne, palce dobrze wysklepione i zwarte.
Tułów. Klatka piersiowa stosunkowo krótka, nisko zawieszona między przednimi kończynami, dobrze wysklepione żebra zachodzące daleko do tyłu. Przednie żebra bardziej płaskie. Grzbiet stosunkowo krótki, dobrze umięśniony. Linia grzbietu prosta. Lędźwie dobrze umięśnione i szerokie łączą silnie żebra z tyłem. Tył w stosunku do wielkości psa niezwykle silny, zad szeroki i silny.
Kończyny tylne. Uda długie, muskularne, kolana ukątowane, stawy skokowe silne i ukątowane, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Ogon. Średniej długości, utrzymujący psa w równowadze, u nasady silny, zwęża­jący się ku końcowi. Noszony pionowo w górę lub nieco zagięty. Szata. Dwuwarstwowa; włos podszycia krótki  i delikatny, włos pokrywy gęsty, twardy, szorstki. Całość dobrze chroni przed przemoknięciem. Umaszczenie. Czarne, koloru dojrzałej pszenicy lub pręgowane. Wzrost. Od 25,4 do 28 cm. Masa ciała. Od 8,6 do 10,4 kg.

Terier irlandzki

Terier irlandzki jest typowym przedstawicielem terierów, nie tylko z eksterieru, lecz również z usposobienia. Jest on pełen temperamentu, cięty, wytrwały, z pasją duszący szkodniki. Ma zamiłowanie do wody i lasu, bardzo przywiązuje się do człowieka.
Dzięki swym wybitnym zaletom używany jest do polowania jako szperacz i goń-czak, a także jako dobry aporter postrzałków. Większość terierów irlandzkich utrzymywanych w znikomej liczbie na kontynencie spełnia niestety, funkcje tylko psa domowego i stróża.
Terier irlandzki nigdy nie był psem modnym, dzięki temu nie zmniejszyły się jego zalety myśliwskie. Jak wskazuje nazwa, pochodzi on z Irlandii. Już w pierwszej połowie ubiegłego stulecia hodowany był w czystości rasy. Hodowla terierów ir­landzkich nie jest popularna i zajmuje się nimi tylko nieliczna grupka miłośników.
Wzorzec Charakterystyka. Psy, które są cięte i odważne, bywają z reguły nieprzystępne i  kąśliwe. Twierdzenie to  nie dotyczy teriera irlandzkiego, który jest dla ludzi łagodny. Jeśli jednak popadnie w konflikt z innymi psami, reaguje błyskawicznie. Piorunujący atak jest typową cechą teriera irlandzkiego. Dzięki tej odwadze, z którą rzuca się bez namysłu, w każdych okolicznościach na swego przeciwnika uzyskał dumny przydomek „śmiałego diabła”.
Psy te w spokoju mają taki wyraz, że kusi człowieka, by go pogłaskać. Gdy widzi się, jak niepewnie i nieśmiało przytulają głowę do ręki swego pana, trudno wprost sobie wyobrazić, że ten pies na rozkaz właściciela rzuca się bezzwłocznie na prze­ciwnika i z odwagą lwa może walczyć do ostatniego tchu. Terier irlandzki wykazu­je niezwykłe przywiązanie do swego pana i znane są wypadki, że idzie jego śladem na wręcz niewiarygodną odległość.
Wrażenie ogólne. Pies pełen temperamentu, żywy, sprężysty, odporny, suchy, lecz nie ciężki, bowiem szybkość i wytrwałość są wymagane na równi z siłą. Nie może być niski, krótkonogi, ciężki i zbyt muskularny. Jego szlachetna budowa świadczy o szybkości.

Głowa. Długa, pokrywa czaszki płaska, między uszami nie szeroka, zwężająca się ku oczom, bez fałd. Krawędź czołowa z profilu zaledwie widoczna. Szczęki silne, muskularne, ich długość zapewnia mocny chwyt. Policzki niezbyt pełne. Grzbiet nosa nie opadający pod oczami lecz wypukły, wypełniony, delikatnie wymodelowa­ny, nie klinowaty. Włos na kufie szorstki, dość długi, tak aby powodował wrażenie siły. Wargi przylegające, prawie czarne, nos również czarny.
Oczy. Ciemne, małe, nie wypukłe, o żywym, ognistym, inteligentnym wyrazie. Oczy jasne lub żółte są dużą wadą.
Uszy. Małe, średniej grubości, kształtu litery V. Względnie wysoko osadzone i ściśle przy policzkach do przodu opadające. Końce uszu wyraźnie ułożone nad czaszką. Owłosienie nie wychodzące poza kraj ucha, krótsze i ciemniejsze niż na tułowiu. Uzębienie. Równe, silne i czysto białe. Górne siekacze zachodzą tylko nieznacznie pod siekacze żuchwy (zgryz nożycowy).
Szyja. Dość długa, poszerzająca się ku łopatkom. Bez fałd, dobrze noszona. Po obu stronach „wicherki” dochodzące do nasady ucha.
Kończyny przednie. Łopatki foremne, długie i ułożone ukośnie ku tyłowi. Kończy­ny średniej długości, ‘dobrze związane z łopatkami, całkowicie proste, o dobrze rozwiniętym kośćcu i mięśniach.
Łokcie poruszają się swobodnie po bokach tułowia, śródręcze krótkie i proste, nadgarstek ledwie widoczny. Włos na kończynach gęsty i szorstki. Łapy silne, zaokrąglone, średniej wielkości, nie wykręcone ani do wewnątrz ani na zewnątrz, palce wysklepione. Pazury czarne. Opuszki dobrze rozwinięte, bez pęknięć lub rogowych narośli.
Tułów. Pierś głęboka, umięśniona, szeroka lecz nie okrągła, całość dość długa. Grzbiet prosty i silny, nie wklęsły za łopatkami. Partia nerkowa umięśniona, łagod­nie wysklepiona. Żebra dość sprężyste wysklepione, sięgające dość daleko do tyłu. Kończyny tylne. Silne i muskularne. Staw skokowy blisko ziemi, kolana dobrze zaokrąglone. W chodzie tylne kończyny wyraźnie wyrzucane przed siebie. Kolano nie odchylone ani do wewnątrz ani na zewnątrz. Włos na kończynach gęsty i szorstki.
Ogon. Przycina się na,3A długości, dobrze okryty krótkim, szorstkim włosem nie tworzącym jednak szczotki. Względnie wysoko i wesoło noszony. Jednak nie ponad grzbietem ani zakręcony.
Szata. Włos twardy, gruby, szorstki, przylegający, nigdy miękki lub jedwabisty ani tak długi by zacierał sylwetkę psa. Pod szorstką pokrywą podszycie z krótkiego, delikatnego miękkiego włosa. Umaszczenie. Jednolite. Pożądane czerwone do koloru słomy pszennej. Na piersi
Wady. Brak przedtrzonowcow lub trzonowców, zgryz przedni, lub tylny. Nos jasny lub plamiasty, ucho stojące, tulipanowe lub w kształcie płatka róży. Włos krótki, wełnisty, luźny. Brzuch nie owłosiony, brak jednego jądra. Stromy przód i tył, krótki grzbiet, ogon stromo noszony, sztywne szczudłowate chody.

Foksterier krótkowłosy

Pies wesoły, żywy i pełen temperamentu. Ważne jest aby kościec i siła psa pozostawały w odpowiednich stosunkach; nie może być ciężki, krępy lub klocowaty. Szybkość i wytrwałość są tak samo pożądane jak silą. Za wzór może służyć harmonia budowy foxhounda. Nie może być ani długonożny, ani krótkono-żny. Powinien być zbudowany jak dobry koń myśliwski o krótkim grzbiecie i po­krywać wiele gruntu. Tylko to zapewni mu znaczną siłę napędową i odpowiednio długi krok.
Głowa. Czaszka płaska, stosunkowo wąska, zwężająca się ku oczom, krawędź czoło­wa niezbyt wyraźnie zaznaczona. Oglądana z profilu wyraźniejsza niż u charta. Policzki niezbyt pełne. Szczęki silne i muskularne, nie mogą być jednak podobne do szczęk charta. Policzki pod oczami nie zapadnięte. Część twarzowa powinna być delikatnie wymodelowana, lecz nie klinowato zbieżna. Kufa zwęża się stopniowo w kierunku nosa. Nos czarny.
Oczy. Ciemne, małe, okrągłe, raczej głęboko osadzone, pełne ognia, żywe i rozum­ne.
Uszy. Kształtu litery V, małe, niezbyt grube, opadające ku przodowi na policzki, lecz nie na boki jak u foxhounda. Uzębienie. Jak naj równiejsze, zgryz nożycowy.
Szyja. Sucha, muskularna, bez fałd, stosownej długości, rozszerzająca się stopniowo ku barkom.
Kończyny przednie. Łopatki długie, ukośne, zachodzące daleko do tyłu, w kłębie delikatnie wymodelowane i wyraźnie wykrojone. Łapy okrągłe, zwarte, nieduże. Opuszki twarde, mocne. Palce lekko wysklepione. Łapy nie wykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.
Tułów. Klatka piersiowa głęboka, niezbyt szeroka. Grzbiet krótki, prosty i zwarty bez śladu wiotkości. Lędźwie silne i łagodnie wysklepione, głębokie, zachodzące możliwie daleko ku tyłowi.
Kończyny tylne. Tył silny, muskularny, nie ścięty, ani krępy, uda silne i mocne, stawy skokowe nisko przy ziemi, tak by foksterier stał jak foxhound na pionowym śródstopiu. Kolana prawidłowo ukątowane.
Ogon. Raczej wysoko osadzony, noszony wesoło, dość silny, nigdy ponad grzbietem lub zakręcony.
Szata. Włos prosty, gładki, przylegający, twardy, gęsty, obfity. Brzuch i wewnętrzna strona uda nie mogą być gołe.
Umaszczenie. Powinna dominować biel. Pręgowanie oraz czerwone i bursztynowe oznaki niepożądane. Umaszczenie nie ma istotnego wpływu na ocenę. Wzrost i masa ciała. Waga nie jest najważniejszą wskazówką w ocenie zdolności psa do pracy. Ważniejsze są: ogólna kondycja, wzrost i wymiary. Jeśli pies ma dobre chody, jest posłuszny i wytrwale ściga lisa w norze, nie jest ważne ile waży. Jego masa w kondycji wystawowej powinna wynosić: u psów 7,25 — 8,15 kg, a u suk 6,7 — 7,7 kg.
Wady. Nos.biały, różowy lub w plamy w tym kolorze. Uszy stojące, tulipanowate lub załamane do tyłu. Przodozgryz lub tytozgryz.

Foksterier szorstkowłosy

Charakterystyka.

Foksterier szorstkowłosy powinien być nieustraszonym, żwawym psem, reagującym błyskawicznie na każdy ruch. Charakter jego wyraża się w wyra­zie oczu i sposobie noszenia uszu i ogona.
Wrażenie ogólne. Budowa harmonijna. Przy ocenie należy uwzględnić wzajemny stosunek wymiarów; mózgowioczaszki i kufy, głowy i grzbietu, wysokości w kłębie i długości tułowia licząc od kłębu do tyłu. Idealny stosunek to jednakowa długość tych ostatnich wymiarów. Należy dodać, że pomiary głowy powinny być wykonane ściśle, podczas gdy stosunek wysokości do długości podawany jest w przybliżeniu; raczej dla orientacji hodowców i wystawców. Decydującym dla oceny budowy są chody. W chodzie kończyny foksteriera skierowane są prosto do przodu. Kończyny przednie poruszają się w pionowej płaszczyźnie równolegle do boków jak wahadło. Główną siłą napędową są kończynu tylne: długie uda, muskularne podudzie, dob­rze ukątowane kolana umożliwiają psu właściwy, posuwisty chód. Kończyny przednie oglądane z przodu powinny tworzyć przedłużenie prostych łopatek. Odstęp między łokciami powinien być równy odstępowi między łapami. Łopatki nie za luźne i nie za bardzo ściśnięte. Jeśli łopatki są za luźne wówczas kończyny przednie mają tendencję do krzyżowania się, natomiast w drugim wy­padku kończyny oddalają się na boki i pies „wiosłuje”.
Jeśli stawy skokowe są zwrócone na zewnątrz, tylne kończny mają skłonność do krzyżowania się co daje w efekcie chód niezgrabny, kołyszący.
Głowa. Pokrywa czaszki płaska, łagodnie opadająca i zwężająca się w kierunku oczu, mózgowioczaszka wysoka, nigdy gruba. Długość części mózgowiowej prawie równa długości kufy. Wyraźnie krótsza kufa jest wadą — głowa wydaje się wtedy słaba i nie wykończona. Wadą są oczy zbyt wysoko osadzone, lub zbyt blisko umieszczone obok uszu. Kufa zwęża się stopniowo ku nosowi, nie może jednak być klinowata.
Szczęki dobrze rozwinięte, uzbrojone w komplet mocnych, białych zębów, nada­jących kufie pożądany wyraz siły; określa się to na ogól jako „pełna twarz”. Nos czarny, oczy ciemne, raczej małe, niewypukłe, pełne temperamentu, o mądrym wyrazie, okrągłe i niezbyt rozstawione. Wszelkie odcienie żółtego koloru są niedo­puszczalne.
Uzębienie. Szczęki silne i muskularne, uzębienie regularne, zachodzące na siebie, zgryz nożycowy.
Uszy. Wysoko osadzone, małe, w kształcie litery V, opadające na boki i zwisające, załamane ku przodowi na policzki; górny ich brzeg na wysokości pokrywy czaszki. Szyja. Dobrze wymodelowana, muskularna, dość długa, bez fałd skórnych, ogląda­na z profilu — lekko wygięta.
Przód. Łopatki oglądane z przodu opadają ukośnie od kłębu, natomiast z profilu są długie i wysunięte daleko do tyłu. Im bardziej łopatki zachodzą do tyłu tym dłuż­szy staje się przód co w połączeniu z krótkim grzbietem jest u foksteriera pożąda­ne, podobnie jak u konia myśliwskiego.
Klatka piersiowa. Głęboka, jednak nie szeroka. Wąska klatka piersiowa niepożąda­na podobnie jak i zbyt krótka. Zbyt silna klatka piersiowa przeszkadza w pracy pod ziemią. Przednie żebra gładko wysklepione, rzekome zachodzą jednak dalej do tyłu. Kończyny przednie. Silne, proste, w chodzie wyrzucane wprost przed siebie. Łapy okrągłe, niezbyt duże, palce wysklepione, opuszki dobrze rozwinięte. Tułów. Grzbiet krótki i prosty bez śladu wiotkoŚci, lędźwie muskularne i łagodnie wysklepione.
Określenie „wiotki” stosuje się zarówno w stosunku do partii grzbietowej tuż za kłębem, gdy wykazuje tendencję do zapadania się, jak i do słabizny, gdy odległość między ostatnimi żebrami a biodrami jest zbyt duża.
Jeśli odległość między tylnymi żebrami, a biodrami jest mata mówi się, że pies jest związany, lub że ułożenie tylnych żeber jest właściwe. Dla foksteriera obowiązuje reguła: im krótszy grzbiet, tym lepiej, jednak przy założeniu, że pies ma dostatecz­nie długą szyję i zachowaną swobodę ruchów. Suka może być nieco dłuższa od psa. Kończyny tylne. Tyl mocny muskularny, nie załamany ani opadający. Uda silne i długie, kolana dobrze zaokrąglone, nie wykręcone ani do środka ani na zewnątrz. Stawy skokowe dobrze ukątowane, ustawione nisko przy ziemi. Śródstopie ustawio­ne pionowo, oglądane z tyłu równoległe. Największą wadą jest krótkie podudzie i  strome udo. Wtedy tylna kończyna jest tylko podporą a nie narzędziem siły napędowej. Tylne kończyny w akcji poruszają się prosto do przodu. Łapy tak jak w kończynach przednich. Foksterier o właściwych chodach ściera sobie pazury na gruncie, gdyż masa ciała równomiernie rozkłada się między opuszki a śródstopie. Ogon. Osadzony raczej wysoko, noszony wesoło, nie zaokrąglony. Przycięty na 3/4 długości aby zapewniał pewny chwyt przy pracy. Zbyt krótki ogon nie jest ani ładny, ani korzystny w pracy.
Szata. Główna różnica między foksterierem krótkowłosym i szorstkowłosym polega na tym, że włos krótkowłosego jest prosty, gładki, a szorstkowlosego szorstki i kędzierzawy. Najlepsza szata jest wówczas, gdy podobna jest do powierzchni włókien orzecha kokosowego. Włos silny i gęsty, tak aby skóra nie była widoczna przy rozdzielaniu ich palcami. Pod pokrywą włosową znajduje się krótkie, delikat­ne, miękkie i wełniste podszycie. Pokrywa na bokach nigdy nie jest tak twarda jak na grzbiecie i tyle. Nawet najtwardszy włos jest lekko kędzierzawy lub falisty, ale zbyt kędzierzawy jest poważną wadą. Włos na szczękach szorstki i dostatecznie długi tak aby nadawał kufie wyraz siły. Na przednich kończynach sierść gęsta i kędzierzawa.
Długość włosa na grzbiecie i podudziach wynosi przeciętnie 2,5 cm, na kłębie, żebrach i kończynach tylnych do 3,8 cm. (Dane te są raczej tylko wskazówkami dla wystawców, gdyż długość włosa u różnych zwierząt i w różnych porach roku zmie­nia się).
Umaszczenie. Biel nie powinna dominować, wadą jest umaszczenie pręgowane, brązowe lub koloru łupku. Do umaszczenia przywiązuje się mała wagę, często nie wpływa ona na ocenę.
Wzrost i masa ciała. Budowa ciała i siła psa muszą być ściśle ze sobą skorelowane. Według obecnych wymagań dobrze wyrośnięty pies nie powinien być w kłębie wyższy niż 39,5 cm (suka odpowiednio niższa). Długość grzbietu od kłębu do nasa­dy ogona 30,5 cm. Głowa, aby zachowana była właściwa proporcja nie powinna być dłuższa niż 18,4 cm i nie krótsza niż 17,8 cm. Pies odpowiadający tym wymia­rom, będący w kondycji wystawowej powinien ważyć 8,15 kg, suka o 20 dkg mniej. Dopuszczalna tolerancja ± 450 g.
Wady. Nos mały, różowy lub różowo nakrapiany. Uszy stojące, tulipanowate tzn. załamane, zwisające ku tyłowi. Zgryz przedni lub tylny. Stare blizny po ranach powstałych w pracy nie wpływają na obniżenie oceny psa na wystawie, jeśli nie powodują ograniczenia ruchu, przydatności w pracy lub rozpłodzie.

Foksterier

Polowanie na lisy było i jest do dziś ulubionym sportem Anglików. Lisa ściga złaja foxhoundów, a za nimi pędzi kawalkada jeźdźców. Wydaje się, że lis opada z sił, psy nie mogą się już doczekać, aż zamknie się śmiertelny krąg wokół niego, kiedy nagle sytuacja się zmienia. Lis znika, jakby go ziemia pochłonęła — dopadł zbaw­czej dlań nory. Rozczarowana sfora daremnie szuka wokół zgubionego tropu. Jeźdźcy zbliżają się, jeden z nich zeskakuje z konia, wyjmuje z troków małego czarnobiałego pieska i wpuszcza go do nory. Wkrótce z głębi dochodzi wściekłe prychanie lisa i wnet wyskakuje on z nory. Złaja foxhoundów podejmuje trop i pogoń jest kontynuowana.
Bez tego małego pieska pogoń za lisem zakończyłaby się niepowodzeniem. Dlatego właśnie wyhodowano specjalnego psa, który mógłby podążać za lisem do nory bez obawy przed panującymi w niej ciemnościami i który bez namysłu wdaje się w walkę z drapieżnikiem, wiedząc że jest to bój o życie. Tym psem jest foksterier. Już sama nazwa mówi o jego przeznaczeniu: fox — lis, terra — ziemia. O pochodzeniu foksteriera nie wiadomo nic bliższego. Przyjmuje się, że powstał on przez skrzyżowanie kilku ras terierów, jak black and tan terrier, bulterrier i inne. Jest rzeczą pewną, że już w połowie ubiegłego stulecia istniała dobra baza hodow­lana i wkrótce stał się on najulubieńszym psem w Anglii. Stamtąd zaczął się jego zwycięski pochód przez wiele krajów świata.
Pierwotną postacią jest foksterier gładkowłosy, a dopiero później wytworzono szorstkowłosego poprzez celową selekcję okazów szorstkowłosych, przez pielęgno­wanie szaty (trymowanie) i prawdopodobnie przez krzyżowanie z innymi rasami terierów o długim, szorstkim włosie. Foksterier szorstkowłosy wkrótce wyparł gład-kowłosego, gdyż dzięki pielęgnowaniu szaty zyskał na wyglądzie. Prawdopodobnie grzbiet uległ skróceniu, kufa i szyja zostały wydłużone, a gruba sierść z gęstym podszyciem dawała dobrą osłonę przed wpływami atmosferycznymi. Foksterier jest psem o wybitnych zaletach myśliwskich, użytecznym nie tylko w norze, lecz także w pracy na ziemi jako szperacz lub gończak, a także jako posokowiec oraz w pracy w wodzie. Ma wrodzoną pojętność, aportuje, wszystko aż do lżejszego zająca włącznie, ma zamiłowanie do wody oraz jest niezwykle cięty na drapieżniki i szkodniki. Jeśli jest dobrze ułożony, staje się niezawodnym pomocnikiem myśli­wego. Zarówno foksterier szorstkowłosy, jak i gładkowłosy mają te same właściwoście, nie ma żadnych różnic w charakterze. Jest tylko kwestią gustu, na którego się zdecydować.
Do niedawna wolno było krzyżować obie odmiany, wskutek czego powstało wiele okazów o typie przejściowym. W wyniku tego krzyżowania obie rasy nie oddaliły się od siebie, lecz wyrównywały się zarówno w eksterierze (poza szatą), jak i w cechach użytkowych oraz w usposobieniu. Obiecnie krzyżowanie tych ras jest już niedozwolone.
Foksterier dzięki swej popularności, która około 1930 r. osiągnęła szczyty, rozpo­wszechnił się na całym świecie. Merkantylni hodowcy wykorzystali modę na tego psa myśliwskiego, wskutek czego został zdegradowany do roli psa domowego i wy­obcowany z łowiectwa. Mimo to wielu myśliwych dochowało mu wierności i w specjalistycznych hodowlach utrwalono jego zalety łowieckie, które cechują dobre­go foksteriera myśliwskiego. Wprowadzenie prób myśliwskich dla foksterierów daje pewną rękojmię, że zachowają się one również jako psy myśliwskie.

Teriery myśliwskie

Pierwotnie wszystkie rasy terierów były przeznaczone do polowania, lecz tylko nieliczne utrzymały się przy tej pracy, i’to nawet nie we wszystkich krajach. W CSRS, gdzie hodowla terierów jest podporządkowana związkowi łowieckiemu, nie­którzy hodowcy starają się wprowadzić do łowiectwa także te ich rasy, których od dawna już do tego nie używano. Dzięki swej wrodzonej pasji łowieckiej wykazują się one dobrymi wynikami w pracy. Występują tam więc (głównie tylko na konkur­sach) teriery, które w innych krajach spotyka się już tylko na wystawach. Teriery mające do 40 cm wysokości w kłębie uznaje się za norowce i zalicza się do tej grupy psów przeznaczonych do pracy pod ziemią. Są to przede wszystkim foksteriery szorstkowłose i gładkowłose, terier walijski (welshterrier), niemiecki te­rier myśliwski, szkocki terier, czeski terier.
Poza pracą pod ziemią mogą być one z pożytkiem stosowane do szperania, tak samo jak pozostałe teriery, które z powodu wzrostu nie mogą być użyte jako norowce. Chodzi tu przede wszystkim o teriera irlandzkiego.

Teriery

Podobnie jak na kontynencie jamniki, tak na Wyspach Brytyjskich od wieków trzymano psy myśliwskie, których zadaniem było „wyparować” z nory lisa lub borsuka. Psy te nazwano terierami (z łac. terra — ziemia). Była to bardzo liczna grupa psów; wiele z nich obecnie nie spełnia swego pierwotnego przeznaczenia, lecz mimo to zachowały one swe charakterystyczne cechy, jak: żywość, ruchliwość, temperament, ciętość na drapieżniki itd., odziedziczone po przodkach. Krzyżowane z innymi rasami zmieniły co prawda budowę, pozostało to jednakże bez większego wpływu na ich właściwości. Powstawały w ten sposób nowe rasy, i nadal jeszcze powstają.
W różnych okręgach Wysp Brytyjskich powstały rasy o nadzwyczajnych zaletach myśliwskich, a przede wszystkim bardzo cięte na szkodniki. Były one używane przede wszystkim do zwalczania i łowienia szczurów. Również i te rasy podlegały wpływom mody, tak że wyobcowywały się i przestały spełniać swe pierwotne zada­nia. Wysokonożny airedale terrier np. okazał się użyteczny jako pies służbowy. W innych krajach hodowcy również starali się wytworzyć nowe rasy terierów. Tak powstały: w Niemczech — niemiecki terier myśliwski (jagdterrier), w Australii — terier australijski, w Ameryce — boston terier, a w CSRS — czeski terier. Do terierów zalicza się też, co prawda tylko z nazwy, tzw. tybetański terier, który jednakże z pochodzenia i z użyteczności jest psem pasterskim.

Jamnik szorstkowłosy

Wrażenie ogólne. Eksterier identyczny jak u jamników krótkowłosych. Szata. Z wyjątkiem kufy, brwi i uszu szata na całym ciele całkowicie wyrównana, z wełnistym podszyciem, przylegająca, gęsta, szorstka. Na kufie broda, brwi krza­czaste. Na uszach włos krótszy niż na tułowiu, prawie gładki, jednakże zawsze dostosowany do pozostałego owłosienia. Ogon mocno okryty grubym włosem, jak najbardziej przylegającym, zbieżnie Ścieniający się, bez kępek włosa. Umaszczenie. Dopuszczalne wszelkie kolory. Dopuszczalne, ale niepożądane białe plamy na piersi. Pozostałe cechy jak u jamników krótkowłosych. Wady. Włos miękki, krótki lub długi w jakimkolwiek miejscu ciała. Włos długi, odstający we wszystkich kierunkach od ciała, lokowaty lub wełnisty, ponadto chorą­giew na ogonie. Szata w całości powinna wyglądać tak by jamnik szorstkowłosy z odległości przedstawiał się jak krótkowłosy.