Charakterystyka.

Foksterier szorstkowłosy powinien być nieustraszonym, żwawym psem, reagującym błyskawicznie na każdy ruch. Charakter jego wyraża się w wyra­zie oczu i sposobie noszenia uszu i ogona.
Wrażenie ogólne. Budowa harmonijna. Przy ocenie należy uwzględnić wzajemny stosunek wymiarów; mózgowioczaszki i kufy, głowy i grzbietu, wysokości w kłębie i długości tułowia licząc od kłębu do tyłu. Idealny stosunek to jednakowa długość tych ostatnich wymiarów. Należy dodać, że pomiary głowy powinny być wykonane ściśle, podczas gdy stosunek wysokości do długości podawany jest w przybliżeniu; raczej dla orientacji hodowców i wystawców. Decydującym dla oceny budowy są chody. W chodzie kończyny foksteriera skierowane są prosto do przodu. Kończyny przednie poruszają się w pionowej płaszczyźnie równolegle do boków jak wahadło. Główną siłą napędową są kończynu tylne: długie uda, muskularne podudzie, dob­rze ukątowane kolana umożliwiają psu właściwy, posuwisty chód. Kończyny przednie oglądane z przodu powinny tworzyć przedłużenie prostych łopatek. Odstęp między łokciami powinien być równy odstępowi między łapami. Łopatki nie za luźne i nie za bardzo ściśnięte. Jeśli łopatki są za luźne wówczas kończyny przednie mają tendencję do krzyżowania się, natomiast w drugim wy­padku kończyny oddalają się na boki i pies „wiosłuje”.
Jeśli stawy skokowe są zwrócone na zewnątrz, tylne kończny mają skłonność do krzyżowania się co daje w efekcie chód niezgrabny, kołyszący.
Głowa. Pokrywa czaszki płaska, łagodnie opadająca i zwężająca się w kierunku oczu, mózgowioczaszka wysoka, nigdy gruba. Długość części mózgowiowej prawie równa długości kufy. Wyraźnie krótsza kufa jest wadą — głowa wydaje się wtedy słaba i nie wykończona. Wadą są oczy zbyt wysoko osadzone, lub zbyt blisko umieszczone obok uszu. Kufa zwęża się stopniowo ku nosowi, nie może jednak być klinowata.
Szczęki dobrze rozwinięte, uzbrojone w komplet mocnych, białych zębów, nada­jących kufie pożądany wyraz siły; określa się to na ogól jako „pełna twarz”. Nos czarny, oczy ciemne, raczej małe, niewypukłe, pełne temperamentu, o mądrym wyrazie, okrągłe i niezbyt rozstawione. Wszelkie odcienie żółtego koloru są niedo­puszczalne.
Uzębienie. Szczęki silne i muskularne, uzębienie regularne, zachodzące na siebie, zgryz nożycowy.
Uszy. Wysoko osadzone, małe, w kształcie litery V, opadające na boki i zwisające, załamane ku przodowi na policzki; górny ich brzeg na wysokości pokrywy czaszki. Szyja. Dobrze wymodelowana, muskularna, dość długa, bez fałd skórnych, ogląda­na z profilu — lekko wygięta.
Przód. Łopatki oglądane z przodu opadają ukośnie od kłębu, natomiast z profilu są długie i wysunięte daleko do tyłu. Im bardziej łopatki zachodzą do tyłu tym dłuż­szy staje się przód co w połączeniu z krótkim grzbietem jest u foksteriera pożąda­ne, podobnie jak u konia myśliwskiego.
Klatka piersiowa. Głęboka, jednak nie szeroka. Wąska klatka piersiowa niepożąda­na podobnie jak i zbyt krótka. Zbyt silna klatka piersiowa przeszkadza w pracy pod ziemią. Przednie żebra gładko wysklepione, rzekome zachodzą jednak dalej do tyłu. Kończyny przednie. Silne, proste, w chodzie wyrzucane wprost przed siebie. Łapy okrągłe, niezbyt duże, palce wysklepione, opuszki dobrze rozwinięte. Tułów. Grzbiet krótki i prosty bez śladu wiotkoŚci, lędźwie muskularne i łagodnie wysklepione.
Określenie „wiotki” stosuje się zarówno w stosunku do partii grzbietowej tuż za kłębem, gdy wykazuje tendencję do zapadania się, jak i do słabizny, gdy odległość między ostatnimi żebrami a biodrami jest zbyt duża.
Jeśli odległość między tylnymi żebrami, a biodrami jest mata mówi się, że pies jest związany, lub że ułożenie tylnych żeber jest właściwe. Dla foksteriera obowiązuje reguła: im krótszy grzbiet, tym lepiej, jednak przy założeniu, że pies ma dostatecz­nie długą szyję i zachowaną swobodę ruchów. Suka może być nieco dłuższa od psa. Kończyny tylne. Tyl mocny muskularny, nie załamany ani opadający. Uda silne i długie, kolana dobrze zaokrąglone, nie wykręcone ani do środka ani na zewnątrz. Stawy skokowe dobrze ukątowane, ustawione nisko przy ziemi. Śródstopie ustawio­ne pionowo, oglądane z tyłu równoległe. Największą wadą jest krótkie podudzie i  strome udo. Wtedy tylna kończyna jest tylko podporą a nie narzędziem siły napędowej. Tylne kończyny w akcji poruszają się prosto do przodu. Łapy tak jak w kończynach przednich. Foksterier o właściwych chodach ściera sobie pazury na gruncie, gdyż masa ciała równomiernie rozkłada się między opuszki a śródstopie. Ogon. Osadzony raczej wysoko, noszony wesoło, nie zaokrąglony. Przycięty na 3/4 długości aby zapewniał pewny chwyt przy pracy. Zbyt krótki ogon nie jest ani ładny, ani korzystny w pracy.
Szata. Główna różnica między foksterierem krótkowłosym i szorstkowłosym polega na tym, że włos krótkowłosego jest prosty, gładki, a szorstkowlosego szorstki i kędzierzawy. Najlepsza szata jest wówczas, gdy podobna jest do powierzchni włókien orzecha kokosowego. Włos silny i gęsty, tak aby skóra nie była widoczna przy rozdzielaniu ich palcami. Pod pokrywą włosową znajduje się krótkie, delikat­ne, miękkie i wełniste podszycie. Pokrywa na bokach nigdy nie jest tak twarda jak na grzbiecie i tyle. Nawet najtwardszy włos jest lekko kędzierzawy lub falisty, ale zbyt kędzierzawy jest poważną wadą. Włos na szczękach szorstki i dostatecznie długi tak aby nadawał kufie wyraz siły. Na przednich kończynach sierść gęsta i kędzierzawa.
Długość włosa na grzbiecie i podudziach wynosi przeciętnie 2,5 cm, na kłębie, żebrach i kończynach tylnych do 3,8 cm. (Dane te są raczej tylko wskazówkami dla wystawców, gdyż długość włosa u różnych zwierząt i w różnych porach roku zmie­nia się).
Umaszczenie. Biel nie powinna dominować, wadą jest umaszczenie pręgowane, brązowe lub koloru łupku. Do umaszczenia przywiązuje się mała wagę, często nie wpływa ona na ocenę.
Wzrost i masa ciała. Budowa ciała i siła psa muszą być ściśle ze sobą skorelowane. Według obecnych wymagań dobrze wyrośnięty pies nie powinien być w kłębie wyższy niż 39,5 cm (suka odpowiednio niższa). Długość grzbietu od kłębu do nasa­dy ogona 30,5 cm. Głowa, aby zachowana była właściwa proporcja nie powinna być dłuższa niż 18,4 cm i nie krótsza niż 17,8 cm. Pies odpowiadający tym wymia­rom, będący w kondycji wystawowej powinien ważyć 8,15 kg, suka o 20 dkg mniej. Dopuszczalna tolerancja ± 450 g.
Wady. Nos mały, różowy lub różowo nakrapiany. Uszy stojące, tulipanowate tzn. załamane, zwisające ku tyłowi. Zgryz przedni lub tylny. Stare blizny po ranach powstałych w pracy nie wpływają na obniżenie oceny psa na wystawie, jeśli nie powodują ograniczenia ruchu, przydatności w pracy lub rozpłodzie.