Polowanie psa i z psem opiera się na jego pasji myśliwskiej. Jest to popęd wyniesiony z okresu stadnego i genetycznie przekazywany pokoleniom. Pies bez pasji myśliwskiej jest psem miernym. Popęd ten uwarunkowany jest chęcią zdobycia pożywienia. Pasję myśliwską psa przystosowaliśmy do własnych potrzeb i dbamy, by utrzymać ten popęd w rozsądnych granicach. Zbyt duża pasja myśliwska przeszkadza w szkoleniu i polowaniu, a więc poprzez odpowiednie wychowanie i szkolenie możemy ten popęd zmniejszyć lub zwiększyć.

Myśliwską pasję poznajemy u psa po jego zachowaniu się w terenie wobec zwierzyny. Przejawia się ona w wytrwałym, pełnym napięcia wyszukiwaniu zwierzyny, nawąchiwaniu tropów, wreszcie natychmiastowym gonem za uciekającą zwierzyną, a więc chęcią pochwycenia jej.

Niezależnie od uwarunkowań genetycznych, pasja myśliwska psa zależy odrozwoju fizycznego, aprzede wszystkim psychicznego. Szczeniak może nie przejawiać pasji myśliwskiej, uciekający zając może go tylko zainteresować, a rwące się kuropatwy czy bażanty przestraszą go. Nie zawsze rozwój fizyczny jest równoznaczny z rozwojem psychicznym. Niektóre rasy psów dojrzewają psychicznie późno, przy całkowitym wcześniejszym rozwoju fizycznym. U takich psów pasjamyśliwska może pojawić się późno. Ponieważ pasja jest jakimś stanem psychicznym, należy więc przyjąć, że dopiero całkowicie psychicznie ukształtowany pies będzie miał pełną pasję myśliwską. Jest to ważne z punktu widzenia systematyki szkolenia.