Szybkość i wytrzymałość będą zależały nie tylko od treningu, zależne będą również, a może przede wszystkim, od harmonijnej, bezbłędnej budowy anatomicznej psa, od doskonałej mechaniki jego ruchu. Psy zbliżone budową do kwadratu oraz mające nienagannie zbudowany aparat ruchu mają doskonalą płynność ruchu, szybkość, wytrzymałość, a to są elementy, które pozwalają im wytrwale pracować w terenie podczas wyszukiwania zwierzyny. Psy o złych proporcjach, złym katowaniu kończyn przednich i tylnych, o miękkiej stopie, nigdy nie dorównują sprawnością fizyczną psom, które te cechy mają bezbłędne. Pies o budowie za długiej w stosunku do wysokości, którego kręgosłup będzie zbyt obciążony masą ciała, o środku ciężkości ciała przesuniętym do tyłu, będzie miał trudności w pokonywaniu przeszkód terenowych, a jego galop będzie wysilony i męczący. Wiadomo natomiast z zasad mechaniki ruchu, że najmniej męczący dla psa (i nie tylko) jest nie kłus, lecz właśnie galop.

Nasuwa się teraz pytanie: czy wytrwałość w poszukiwaniu zwierzyny można zakwalifikować do cech wrodzonych psa? Wydaje się, że odpowiedź na to pytanie powinna być twierdząca. Po to, by mieć zachętę do wytrwałego poszukiwania zwierzyny, pies musi mieć pasję myśliwską. Pasja natomiast jest cechą psychiczną, a więc cechą, z którą pies się rodzi; wprawdzie można tę cechę rozwinąć czy poprawić w jakimś stopniu poprzez odpowiednie postępowanie, ale w sposób ograniczony. A więc wytrwałość w poszukiwaniu zwierzyny będzie pochodną pasji myśliwskiej psa, niezależnie od cech fizycznych.