Psy wszystko o psach

psie sprawy

Terier walijski

Terier walijski Cwelsh terrier) jest jedną z najstarszych ras terierów hodowanych w Anglii. Pochodzi z Walii, gdzie pełnił funkcje psa stróża, Chętnie również używano go do polowania. W drugiej połowie XIX w. zaczęto hodowlę w czystości rasy, ustalono eksterier i wydano wzorzec. Szybko wzrastała jego popularność, jakkol­wiek nie była ona nawet w przybliżeniu tak wielka jak foksteriera. Jest on jednak zdecydowanie psem myśliwskim i może służyć celom łowieckim tak samo jak i fok­sterier. Na wystawach na kontynencie europejskim pojawił się dopiero po 1920 r. Trzymany jest tu głównie w charakterze psa do towarzystwa. Jest rzeczą niezrozu­miałą, dlaczego nie jest układany i używany do celów łowieckich.

Wzorzec Charakterystyka.

Welsh terrier jest psem żywym, pełnym temperamentu, rzadko tylko bywa nieśmiały. Łatwo przywiązuje się do człowieka, karny, układny; dzięki temu nadaje się do trzymania go w mieście. Jego wielkość i maść czynią z niego idealnego psa pokojowego. Jest cięty, odważny lecz nie zawadiacki. Zawsze, gdy zajdzie potrzeba staje w swojej obronie. Ma wszelkie warunki po temu by stać się przyjacielem człowieka zarówno w mieście jak i na łonie natury. Jest zahartowany i odporny, nie wymaga nadmiernej pielęgnacji. W sprawności łowieckiej nie ustępuje innym rasom norowców. Odpowiednio ułożony jest nadzwyczaj przydat­ny zarówno w pracy pod ziemią jak i na powierzchni. Należy też wspomnieć o jego pasji do wody. Jest godne podziwu, jak mocny może być ten mały pies w tzw. „mokrym żywiole”.
Głowa. Długa, symetryczna, pokrywa czaszki płaska i wąska między uszami, lecz nie tak wąska jak u foksteriera szorstkowłose go. Zwęża się stopniowo ku oczom. Czoło bez fałd, krawędź czołowa niezbyt wyrazista. Grzbiet nosa nie wklęsły, pod oczami i między nimi dobrze wypełniony, wyrażający siłę i nie tak wymodelowany jak u foksteriera krótkowłosego. Szczęki silne, muskularne, długie, wyrażające siłę. Grzbiet nosa proporcjonalny w stosunku do głowy. Nadmiernie rozbudowany na­daje psu nietypowy wyraz.
Zbyt długa głowa występuje z reguły u psów szerokich, o długim grzbiecie i jest wadą. Policzki silniej umięśnione niż u foksteriera szorstkowłosego. Zbyt silne policzki są wadliwe i niezgodne z elegancką symetrią psa.
Oczy. Małe, dość głęboko osadzone, ciemne, pełne wyrazu, śmiałe. Oczy okrągłe
i duże są niepożądane.    „*
Uszy. W kształcie litery V, małe-niezbyt cienkie. Dość wysoko osadzone, małżowina załamana do przodu, przylegające do głowy. Uzębienie. Zęby silne, zgryz nożycowy.
Szyja. Miernej długości i grubości, opadająca wdzięcznie ku łopatkom. Kończyny przednie. Łopatki długie, ukośnie zachodzące do tyłu, kończyny proste i dobrze umięśnione, kościec silny. Sródręcze proste i silne.
Tułów. Grzbiet krótki, dobrze ustawione żebra, partia grzbietowa silna i głęboka. Klatka piersiowa miernie szeroka.
Kończyny tylne. Silne, uda muskularne, odpowiednio długie, stawy skokowe usta­wione i ukątowane blisko ziemi. Kościec dobrze rozwinięty. Łapy małe, okrągłe kocie.
Ogon. Stosunkowo wysoko osadzony, niezbyt wesoło noszony Szata. Włos szorstki, twardy, ściśle przylegający, gęsty. Włos gładki niepożądany. Umaszczenie. Czarne podpalane lub szaroczarne podpalane. Czarne kreski na pal­cach niedopuszczalne. Czarne stawy nadgarstkowe są wadą. Wzrost. Wysokość psa w kłębie nie może przekraczać 40 cm. Masa ciała. Średnia waga psa w kondycji roboczej waha się od 9 do 9,5 kg. Wady. Nos biały, różowy lub łaciaty. Uszy stojące, tulipanowe lub załamane do tyłu. Większe zaczernienie pod stawem skokowym.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Foksterier szorstkowłosy

    Charakterystyka.

    Foksterier szorstkowłosy powinien być nieustraszonym, żwawym psem, reagującym błyskawicznie na każdy ruch. Charakter jego wyraża się w wyra­zie oczu i sposobie noszenia uszu i ogona.
    Wrażenie ogólne. Budowa harmonijna. Przy ocenie należy uwzględnić wzajemny stosunek wymiarów; mózgowioczaszki i kufy, głowy i grzbietu, wysokości w kłębie i długości tułowia licząc od kłębu do tyłu. Idealny stosunek to jednakowa długość tych ostatnich wymiarów. Należy dodać, że pomiary głowy powinny być wykonane ściśle, podczas gdy stosunek wysokości do długości podawany jest w przybliżeniu; raczej dla orientacji hodowców i wystawców. Decydującym dla oceny budowy są chody. W chodzie kończyny foksteriera skierowane są prosto do przodu. Kończyny przednie poruszają się w pionowej płaszczyźnie równolegle do boków jak wahadło. Główną siłą napędową są kończynu tylne: długie uda, muskularne podudzie, dob­rze ukątowane kolana umożliwiają psu właściwy, posuwisty chód. Kończyny przednie oglądane z przodu powinny tworzyć przedłużenie prostych łopatek. Odstęp między łokciami powinien być równy odstępowi między łapami. Łopatki nie za luźne i nie za bardzo ściśnięte. Jeśli łopatki są za luźne wówczas kończyny przednie mają tendencję do krzyżowania się, natomiast w drugim wy­padku kończyny oddalają się na boki i pies „wiosłuje”.
    Jeśli stawy skokowe są zwrócone na zewnątrz, tylne kończny mają skłonność do krzyżowania się co daje w efekcie chód niezgrabny, kołyszący.
    Głowa. Pokrywa czaszki płaska, łagodnie opadająca i zwężająca się w kierunku oczu, mózgowioczaszka wysoka, nigdy gruba. Długość części mózgowiowej prawie równa długości kufy. Wyraźnie krótsza kufa jest wadą — głowa wydaje się wtedy słaba i nie wykończona. Wadą są oczy zbyt wysoko osadzone, lub zbyt blisko umieszczone obok uszu. Kufa zwęża się stopniowo ku nosowi, nie może jednak być klinowata.
    Szczęki dobrze rozwinięte, uzbrojone w komplet mocnych, białych zębów, nada­jących kufie pożądany wyraz siły; określa się to na ogól jako „pełna twarz”. Nos czarny, oczy ciemne, raczej małe, niewypukłe, pełne temperamentu, o mądrym wyrazie, okrągłe i niezbyt rozstawione. Wszelkie odcienie żółtego koloru są niedo­puszczalne.
    Uzębienie. Szczęki silne i muskularne, uzębienie regularne, zachodzące na siebie, zgryz nożycowy.
    Uszy. Wysoko osadzone, małe, w kształcie litery V, opadające na boki i zwisające, załamane ku przodowi na policzki; górny ich brzeg na wysokości pokrywy czaszki. Szyja. Dobrze wymodelowana, muskularna, dość długa, bez fałd skórnych, ogląda­na z profilu — lekko wygięta.
    Przód. Łopatki oglądane z przodu opadają ukośnie od kłębu, natomiast z profilu są długie i wysunięte daleko do tyłu. Im bardziej łopatki zachodzą do tyłu tym dłuż­szy staje się przód co w połączeniu z krótkim grzbietem jest u foksteriera pożąda­ne, podobnie jak u konia myśliwskiego.
    Klatka piersiowa. Głęboka, jednak nie szeroka. Wąska klatka piersiowa niepożąda­na podobnie jak i zbyt krótka. Zbyt silna klatka piersiowa przeszkadza w pracy pod ziemią. Przednie żebra gładko wysklepione, rzekome zachodzą jednak dalej do tyłu. Kończyny przednie. Silne, proste, w chodzie wyrzucane wprost przed siebie. Łapy okrągłe, niezbyt duże, palce wysklepione, opuszki dobrze rozwinięte. Tułów. Grzbiet krótki i prosty bez śladu wiotkoŚci, lędźwie muskularne i łagodnie wysklepione.
    Określenie „wiotki” stosuje się zarówno w stosunku do partii grzbietowej tuż za kłębem, gdy wykazuje tendencję do zapadania się, jak i do słabizny, gdy odległość między ostatnimi żebrami a biodrami jest zbyt duża.
    Jeśli odległość między tylnymi żebrami, a biodrami jest mata mówi się, że pies jest związany, lub że ułożenie tylnych żeber jest właściwe. Dla foksteriera obowiązuje reguła: im krótszy grzbiet, tym lepiej, jednak przy założeniu, że pies ma dostatecz­nie długą szyję i zachowaną swobodę ruchów. Suka może być nieco dłuższa od psa. Kończyny tylne. Tyl mocny muskularny, nie załamany ani opadający. Uda silne i długie, kolana dobrze zaokrąglone, nie wykręcone ani do środka ani na zewnątrz. Stawy skokowe dobrze ukątowane, ustawione nisko przy ziemi. Śródstopie ustawio­ne pionowo, oglądane z tyłu równoległe. Największą wadą jest krótkie podudzie i  strome udo. Wtedy tylna kończyna jest tylko podporą a nie narzędziem siły napędowej. Tylne kończyny w akcji poruszają się prosto do przodu. Łapy tak jak w kończynach przednich. Foksterier o właściwych chodach ściera sobie pazury na gruncie, gdyż masa ciała równomiernie rozkłada się między opuszki a śródstopie. Ogon. Osadzony raczej wysoko, noszony wesoło, nie zaokrąglony. Przycięty na 3/4 długości aby zapewniał pewny chwyt przy pracy. Zbyt krótki ogon nie jest ani ładny, ani korzystny w pracy.
    Szata. Główna różnica między foksterierem krótkowłosym i szorstkowłosym polega na tym, że włos krótkowłosego jest prosty, gładki, a szorstkowlosego szorstki i kędzierzawy. Najlepsza szata jest wówczas, gdy podobna jest do powierzchni włókien orzecha kokosowego. Włos silny i gęsty, tak aby skóra nie była widoczna przy rozdzielaniu ich palcami. Pod pokrywą włosową znajduje się krótkie, delikat­ne, miękkie i wełniste podszycie. Pokrywa na bokach nigdy nie jest tak twarda jak na grzbiecie i tyle. Nawet najtwardszy włos jest lekko kędzierzawy lub falisty, ale zbyt kędzierzawy jest poważną wadą. Włos na szczękach szorstki i dostatecznie długi tak aby nadawał kufie wyraz siły. Na przednich kończynach sierść gęsta i kędzierzawa.
    Długość włosa na grzbiecie i podudziach wynosi przeciętnie 2,5 cm, na kłębie, żebrach i kończynach tylnych do 3,8 cm. (Dane te są raczej tylko wskazówkami dla wystawców, gdyż długość włosa u różnych zwierząt i w różnych porach roku zmie­nia się).
    Umaszczenie. Biel nie powinna dominować, wadą jest umaszczenie pręgowane, brązowe lub koloru łupku. Do umaszczenia przywiązuje się mała wagę, często nie wpływa ona na ocenę.
    Wzrost i masa ciała. Budowa ciała i siła psa muszą być ściśle ze sobą skorelowane. Według obecnych wymagań dobrze wyrośnięty pies nie powinien być w kłębie wyższy niż 39,5 cm (suka odpowiednio niższa). Długość grzbietu od kłębu do nasa­dy ogona 30,5 cm. Głowa, aby zachowana była właściwa proporcja nie powinna być dłuższa niż 18,4 cm i nie krótsza niż 17,8 cm. Pies odpowiadający tym wymia­rom, będący w kondycji wystawowej powinien ważyć 8,15 kg, suka o 20 dkg mniej. Dopuszczalna tolerancja ± 450 g.
    Wady. Nos mały, różowy lub różowo nakrapiany. Uszy stojące, tulipanowate tzn. załamane, zwisające ku tyłowi. Zgryz przedni lub tylny. Stare blizny po ranach powstałych w pracy nie wpływają na obniżenie oceny psa na wystawie, jeśli nie powodują ograniczenia ruchu, przydatności w pracy lub rozpłodzie.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Zapalenie krtani u psa

    Czasem w następstwie przeziębienia występuje zapalenie krtani, które jest zdecydowanie oporne w leczeniu. Najczęściej zdarza się to u psów, które dużo szczekają. Pies zaczyna jazgotać, potem zanosi się kaszlem, czasem doprowadzającym do wymiotów. Jego stan ogólny jest w zasadzie dobry. Leczenie nie jest łatwe, a efekty niejednokrotnie długo dają na siebie czekać. Weterynarz będzie podawał środki hamujące kaszel (ludzkie syropy nie działają na psy najlepiej). W przypadku zapalenia krtani możesz także zastosować inhalacje.
    Bardzo często objawem przeziębienia i choroby gardła u psa jest odmowa przyjmowania pokarmu — i to nie z braku apetytu. Wygląda to dość charakterystycznie. Pies podchodzi do miski, próbuje coś przełknąć i zrezygnowany odchodzi. Powodem jest ból gardła, który uniemożliwia mu połykanie. Jeżeli jeszcze dodatkowo, gdy schwycisz go kciukiem i palcem wskazującym za grdykę i lekko uciśniesz, pies zacznie wykonywać ruch przełykania, wysuwając przy tym łeb do przodu, diagnoza będzie jednoznaczna. W zależności od stanu ogólnego psa weterynarz będzie go leczył antybiotykami lub zapisze inne środki łagodzące te dolegliwości.

    Jeżeli pies ciężko i szybko oddycha, wypychając przy tym policzki i ma wysoką temperaturę, powodem jest najprawdopodobniej zapalenie płuc. Nie próbuj żadnych domowych terapii, powinieneś jak najszybciej znaleźć się u weterynarza, nie ma chwili do stracenia. Dzisiaj istnieje już sporo środków leczących zapalenia płuc, ale czynnik czasu odgrywa znaczną rolę. Poza tym może się okazać, że powodem takich objawów jest nosówka, co brzmi jeszcze poważniej.

    Twoją rolą będzie stosować się dokładnie do wskazówek weterynarza. Pies powinien być trzymany w cieple, otoczony wielką troskliwością. Zadziwiające, jak wielkie znaczenie ma otoczenie chorego psa czułością. Kuracja przebiega wtedy znacznie szybciej. Będziesz musiał zmienić na okres choroby sposób karmienia psa. Twój chory przyjaciel musi dostawać bardzo wartościowy pokarm w kilku małych porcjach dziennie, by nie obciążać bez potrzeby przewodu pokarmowego. Organizm i tak musi wykonać duży wysiłek. Jeżeli oczy psa ropieją, oczyszczaj je rumiankiem lub esencją herbacianą, natomiast zaklejone otwory nosowe przecieraj ściereczką, nasączoną olejkiem dla niemowląt (możliwie jak najmniej pachnącym).

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Choroby oczu

    Schorzenie powiek jest często wynikiem urazu, gdy w uszkodzone miejsce dostaje się brud i bakterie. Zaniedbane ranki doprowadzić mogą do procesu zapalnego, któremu towarzyszy wypadanie włosów wokół oczu. Ranki leczy się łatwo — wystarczają okłady odkażające z kwasu borowego oraz maść borowa.
    Przestrzec należy przed przemywaniem rumiankiem, który niszczy włosy wokół oczu wraz z ich torebkami i po-garsza stan zapalny.
    Występuje też u psów tzw. ropne zapalenie mieszka włosowego lub gruczołu rzęskowego. Powieka jest silnie obrzęknięta, krawędź powieki — zgrubiała. Gojenie ułatwiają ciepłe, wilgotne okłady z kwasu borowego. W wypadku utworzenia się ropnia, konieczna jest interwencja lekarska.
    Podwinięcie powiek występuje często przy nieżycie spojówek i powoduje, że rzęsy dotykają i drażnią spojówkę oraz rogówkę oka. Schorzenie to szczególnie często występuje u spanieli, buldożków francuskich i psów myśliwskich. Przy uporczywości występowania wykonuje się zabieg chirurgiczny.
    Wywinięcie powieki spotykamy najczęściej u bernardów i wodołazów, a spowodowane jest skłonnością do wadliwego ustawiania powiek. Przyczyną mogą być również urazy i poparzenia oraz zwiotczenie tkanek, wy-stępujące u starszych psów. Często konieczny jest zabieg chirurgiczny.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized