Psy wszystko o psach

psie sprawy

Terier irlandzki

Terier irlandzki jest typowym przedstawicielem terierów, nie tylko z eksterieru, lecz również z usposobienia. Jest on pełen temperamentu, cięty, wytrwały, z pasją duszący szkodniki. Ma zamiłowanie do wody i lasu, bardzo przywiązuje się do człowieka.
Dzięki swym wybitnym zaletom używany jest do polowania jako szperacz i goń-czak, a także jako dobry aporter postrzałków. Większość terierów irlandzkich utrzymywanych w znikomej liczbie na kontynencie spełnia niestety, funkcje tylko psa domowego i stróża.
Terier irlandzki nigdy nie był psem modnym, dzięki temu nie zmniejszyły się jego zalety myśliwskie. Jak wskazuje nazwa, pochodzi on z Irlandii. Już w pierwszej połowie ubiegłego stulecia hodowany był w czystości rasy. Hodowla terierów ir­landzkich nie jest popularna i zajmuje się nimi tylko nieliczna grupka miłośników.
Wzorzec Charakterystyka. Psy, które są cięte i odważne, bywają z reguły nieprzystępne i  kąśliwe. Twierdzenie to  nie dotyczy teriera irlandzkiego, który jest dla ludzi łagodny. Jeśli jednak popadnie w konflikt z innymi psami, reaguje błyskawicznie. Piorunujący atak jest typową cechą teriera irlandzkiego. Dzięki tej odwadze, z którą rzuca się bez namysłu, w każdych okolicznościach na swego przeciwnika uzyskał dumny przydomek „śmiałego diabła”.
Psy te w spokoju mają taki wyraz, że kusi człowieka, by go pogłaskać. Gdy widzi się, jak niepewnie i nieśmiało przytulają głowę do ręki swego pana, trudno wprost sobie wyobrazić, że ten pies na rozkaz właściciela rzuca się bezzwłocznie na prze­ciwnika i z odwagą lwa może walczyć do ostatniego tchu. Terier irlandzki wykazu­je niezwykłe przywiązanie do swego pana i znane są wypadki, że idzie jego śladem na wręcz niewiarygodną odległość.
Wrażenie ogólne. Pies pełen temperamentu, żywy, sprężysty, odporny, suchy, lecz nie ciężki, bowiem szybkość i wytrwałość są wymagane na równi z siłą. Nie może być niski, krótkonogi, ciężki i zbyt muskularny. Jego szlachetna budowa świadczy o szybkości.

Głowa. Długa, pokrywa czaszki płaska, między uszami nie szeroka, zwężająca się ku oczom, bez fałd. Krawędź czołowa z profilu zaledwie widoczna. Szczęki silne, muskularne, ich długość zapewnia mocny chwyt. Policzki niezbyt pełne. Grzbiet nosa nie opadający pod oczami lecz wypukły, wypełniony, delikatnie wymodelowa­ny, nie klinowaty. Włos na kufie szorstki, dość długi, tak aby powodował wrażenie siły. Wargi przylegające, prawie czarne, nos również czarny.
Oczy. Ciemne, małe, nie wypukłe, o żywym, ognistym, inteligentnym wyrazie. Oczy jasne lub żółte są dużą wadą.
Uszy. Małe, średniej grubości, kształtu litery V. Względnie wysoko osadzone i ściśle przy policzkach do przodu opadające. Końce uszu wyraźnie ułożone nad czaszką. Owłosienie nie wychodzące poza kraj ucha, krótsze i ciemniejsze niż na tułowiu. Uzębienie. Równe, silne i czysto białe. Górne siekacze zachodzą tylko nieznacznie pod siekacze żuchwy (zgryz nożycowy).
Szyja. Dość długa, poszerzająca się ku łopatkom. Bez fałd, dobrze noszona. Po obu stronach „wicherki” dochodzące do nasady ucha.
Kończyny przednie. Łopatki foremne, długie i ułożone ukośnie ku tyłowi. Kończy­ny średniej długości, ‘dobrze związane z łopatkami, całkowicie proste, o dobrze rozwiniętym kośćcu i mięśniach.
Łokcie poruszają się swobodnie po bokach tułowia, śródręcze krótkie i proste, nadgarstek ledwie widoczny. Włos na kończynach gęsty i szorstki. Łapy silne, zaokrąglone, średniej wielkości, nie wykręcone ani do wewnątrz ani na zewnątrz, palce wysklepione. Pazury czarne. Opuszki dobrze rozwinięte, bez pęknięć lub rogowych narośli.
Tułów. Pierś głęboka, umięśniona, szeroka lecz nie okrągła, całość dość długa. Grzbiet prosty i silny, nie wklęsły za łopatkami. Partia nerkowa umięśniona, łagod­nie wysklepiona. Żebra dość sprężyste wysklepione, sięgające dość daleko do tyłu. Kończyny tylne. Silne i muskularne. Staw skokowy blisko ziemi, kolana dobrze zaokrąglone. W chodzie tylne kończyny wyraźnie wyrzucane przed siebie. Kolano nie odchylone ani do wewnątrz ani na zewnątrz. Włos na kończynach gęsty i szorstki.
Ogon. Przycina się na,3A długości, dobrze okryty krótkim, szorstkim włosem nie tworzącym jednak szczotki. Względnie wysoko i wesoło noszony. Jednak nie ponad grzbietem ani zakręcony.
Szata. Włos twardy, gruby, szorstki, przylegający, nigdy miękki lub jedwabisty ani tak długi by zacierał sylwetkę psa. Pod szorstką pokrywą podszycie z krótkiego, delikatnego miękkiego włosa. Umaszczenie. Jednolite. Pożądane czerwone do koloru słomy pszennej. Na piersi
Wady. Brak przedtrzonowcow lub trzonowców, zgryz przedni, lub tylny. Nos jasny lub plamiasty, ucho stojące, tulipanowe lub w kształcie płatka róży. Włos krótki, wełnisty, luźny. Brzuch nie owłosiony, brak jednego jądra. Stromy przód i tył, krótki grzbiet, ogon stromo noszony, sztywne szczudłowate chody.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Foksterier krótkowłosy

    Pies wesoły, żywy i pełen temperamentu. Ważne jest aby kościec i siła psa pozostawały w odpowiednich stosunkach; nie może być ciężki, krępy lub klocowaty. Szybkość i wytrwałość są tak samo pożądane jak silą. Za wzór może służyć harmonia budowy foxhounda. Nie może być ani długonożny, ani krótkono-żny. Powinien być zbudowany jak dobry koń myśliwski o krótkim grzbiecie i po­krywać wiele gruntu. Tylko to zapewni mu znaczną siłę napędową i odpowiednio długi krok.
    Głowa. Czaszka płaska, stosunkowo wąska, zwężająca się ku oczom, krawędź czoło­wa niezbyt wyraźnie zaznaczona. Oglądana z profilu wyraźniejsza niż u charta. Policzki niezbyt pełne. Szczęki silne i muskularne, nie mogą być jednak podobne do szczęk charta. Policzki pod oczami nie zapadnięte. Część twarzowa powinna być delikatnie wymodelowana, lecz nie klinowato zbieżna. Kufa zwęża się stopniowo w kierunku nosa. Nos czarny.
    Oczy. Ciemne, małe, okrągłe, raczej głęboko osadzone, pełne ognia, żywe i rozum­ne.
    Uszy. Kształtu litery V, małe, niezbyt grube, opadające ku przodowi na policzki, lecz nie na boki jak u foxhounda. Uzębienie. Jak naj równiejsze, zgryz nożycowy.
    Szyja. Sucha, muskularna, bez fałd, stosownej długości, rozszerzająca się stopniowo ku barkom.
    Kończyny przednie. Łopatki długie, ukośne, zachodzące daleko do tyłu, w kłębie delikatnie wymodelowane i wyraźnie wykrojone. Łapy okrągłe, zwarte, nieduże. Opuszki twarde, mocne. Palce lekko wysklepione. Łapy nie wykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.
    Tułów. Klatka piersiowa głęboka, niezbyt szeroka. Grzbiet krótki, prosty i zwarty bez śladu wiotkości. Lędźwie silne i łagodnie wysklepione, głębokie, zachodzące możliwie daleko ku tyłowi.
    Kończyny tylne. Tył silny, muskularny, nie ścięty, ani krępy, uda silne i mocne, stawy skokowe nisko przy ziemi, tak by foksterier stał jak foxhound na pionowym śródstopiu. Kolana prawidłowo ukątowane.
    Ogon. Raczej wysoko osadzony, noszony wesoło, dość silny, nigdy ponad grzbietem lub zakręcony.
    Szata. Włos prosty, gładki, przylegający, twardy, gęsty, obfity. Brzuch i wewnętrzna strona uda nie mogą być gołe.
    Umaszczenie. Powinna dominować biel. Pręgowanie oraz czerwone i bursztynowe oznaki niepożądane. Umaszczenie nie ma istotnego wpływu na ocenę. Wzrost i masa ciała. Waga nie jest najważniejszą wskazówką w ocenie zdolności psa do pracy. Ważniejsze są: ogólna kondycja, wzrost i wymiary. Jeśli pies ma dobre chody, jest posłuszny i wytrwale ściga lisa w norze, nie jest ważne ile waży. Jego masa w kondycji wystawowej powinna wynosić: u psów 7,25 — 8,15 kg, a u suk 6,7 — 7,7 kg.
    Wady. Nos.biały, różowy lub w plamy w tym kolorze. Uszy stojące, tulipanowate lub załamane do tyłu. Przodozgryz lub tytozgryz.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Teriery myśliwskie

    Pierwotnie wszystkie rasy terierów były przeznaczone do polowania, lecz tylko nieliczne utrzymały się przy tej pracy, i’to nawet nie we wszystkich krajach. W CSRS, gdzie hodowla terierów jest podporządkowana związkowi łowieckiemu, nie­którzy hodowcy starają się wprowadzić do łowiectwa także te ich rasy, których od dawna już do tego nie używano. Dzięki swej wrodzonej pasji łowieckiej wykazują się one dobrymi wynikami w pracy. Występują tam więc (głównie tylko na konkur­sach) teriery, które w innych krajach spotyka się już tylko na wystawach. Teriery mające do 40 cm wysokości w kłębie uznaje się za norowce i zalicza się do tej grupy psów przeznaczonych do pracy pod ziemią. Są to przede wszystkim foksteriery szorstkowłose i gładkowłose, terier walijski (welshterrier), niemiecki te­rier myśliwski, szkocki terier, czeski terier.
    Poza pracą pod ziemią mogą być one z pożytkiem stosowane do szperania, tak samo jak pozostałe teriery, które z powodu wzrostu nie mogą być użyte jako norowce. Chodzi tu przede wszystkim o teriera irlandzkiego.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Jamnik szorstkowłosy

    Wrażenie ogólne. Eksterier identyczny jak u jamników krótkowłosych. Szata. Z wyjątkiem kufy, brwi i uszu szata na całym ciele całkowicie wyrównana, z wełnistym podszyciem, przylegająca, gęsta, szorstka. Na kufie broda, brwi krza­czaste. Na uszach włos krótszy niż na tułowiu, prawie gładki, jednakże zawsze dostosowany do pozostałego owłosienia. Ogon mocno okryty grubym włosem, jak najbardziej przylegającym, zbieżnie Ścieniający się, bez kępek włosa. Umaszczenie. Dopuszczalne wszelkie kolory. Dopuszczalne, ale niepożądane białe plamy na piersi. Pozostałe cechy jak u jamników krótkowłosych. Wady. Włos miękki, krótki lub długi w jakimkolwiek miejscu ciała. Włos długi, odstający we wszystkich kierunkach od ciała, lokowaty lub wełnisty, ponadto chorą­giew na ogonie. Szata w całości powinna wyglądać tak by jamnik szorstkowłosy z odległości przedstawiał się jak krótkowłosy.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Jamnik krótkowłosy

    Szata. Krótka, gęsta, lśniąca, gładko przylegająca, bez miejsc nieowłosionych. Szczególnie wadliwy jest włos zbyt delikatny, cienki, zbyt gruby, zbyt obfity, nie owłosione brzegi ucha lub inne miejsca.
    Ogon. Szlachetnie zwężający się, całkowicie ale niezbyt obficie owłosiony, włosy pokrywy nieco dłuższe od dołu. Włos silnie zagęszczony nie jest wadliwy. Wadą jest szczotka na ogonie, jak również częściowo lub całkowicie nie owłosiony ogon. Umaszczenie. Jednolicie umaszczone jamniki: maść czarna, czerwona, czerwonożółta, żółta, przetykana czarnymi włosami lub bez nich. Umaszczenie czyste wyżej cenione, czerwone, bardziej niż czerwonożółte lub żółte. Do tej grupy zalicza się również psy z szatą obficie przetykaną czarnymi włosami. Nos i pazury czarne, czerwone dopuszczalne, lecz niepożądane.
    Dwubarwne jamniki — maść o głębokiej czerni, brązowa, szara lub biała, z podpa­laniem rdzawobrązowym lub żółtym nad oczami, na bokach pyska i dolnej wardze, na wewnętrznych i tylnych częściach kończyn i łap, naokoło odbytu i stąd mniej więcej na jednej trzeciej dolnej strony ogona. Nos i pazury u czarnych psów czarne, u brązowych — brązowe lub czarne, u szarych lub białych —- szare jak również koloru mięsa (niepożądane), u białych psów czerń wyżej ceniona. U psów o jednolitej maści i dwukolorowych bez białego — biel niepożądana, lecz pojedyncze małe plamki nie są wadą.
    Łaciate (plamiaste, pręgowane) jamniki: u plamistych jamników maść na tle jaśniej­szym — brązowym, szarym aż nawet do białego — ciemna, nieregularne plamy (duże plamy niepożądane), ciemnoszare, brązowe, czerwonożółte lub czarne. Po­żądane jest, aby ani jasna ani ciemna maść nie dominowała.
    U pręgowanych tło czerwone lub żółte z ciemnymi pręgami. Nos i pazury jak u psów o maści jednolitej lub dwubarwnych.
    Inaczej umaszczone jamniki: wszystkie umaszczenia dotąd nie wymienione. Wady. Maść czarna bez podpalania oraz biała bez wszelkiego podpalania. Podpa­lanie zbytnio rozprzestrzenione jest niepożądane.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Choroby żębów u psa

    Zdarza się, że pod okiem psa pojawia się silne obrzmienie. Po jakimś czasie, jeżeli nie jest leczone, pęka i wycieka z niego ropa. Z dużym prawdopodobieństwem można założyć, że chodzi o przetokę zębową – to znaczy, że ropa gromadząca się przy korzeniach chorego zęba, nie mogąc znaleźć ujścia, utorowała sobie drogę aż w okolicy oka. Weterynarz z pewnością ząb usunie, a rana zagoi się bardzo szybko. Nie licz jednak na to, że wszystko wyleczy się samo.

    Przyjrzyj się dokładnie, czy za kłem nie widzisz drugiego kiełka, trochę mniejszego. Jeżeli tak, to masz do czynienia z przetrwałym zębem mlecznym. Między nim a kłem osadzają się resztki pożywienia i psują się, co może być źródłem nieprzyjemnego zapachu. Jeżeli Twój pies jest jeszcze w wieku zmiany zębów (około 6 miesięcy), daj mu poszarpać jakiś stary ręcznik, ale trzymaj mocno, pies musi naprawdę sporo siły włożyć w szamotaninę. Kiedy to nie pomoże, pójdź do weterynarza, który usunie mleczny kieł.

    Jeżeli pies dostaje bogate w witaminy pożywienie, a mimo to jego dziąsła są ciemnoczerwone i łatwo krwawią, trzeba leczyć je miejscowo. Kup w aptece nalewkę z szałwii, kilka kropli nakap na wskazujący palec i delikatnie pomasuj psu dziąsła. Powtarzać to musisz dwa lub trzy razy tygodniowo do pełnego wyleczenia.
    Wrzody na dziąsłach mogą być spowodowane chorobami zębów, ale mogą być objawem poważniejszej choroby. Nie próbuj przepłukiwać psu pyska nalewką z szałwii, lecz idź do weterynarza.

    Ciało obce w pysku może spowodować ogromną zmianę w zachowaniu psa. Zwierzę przestaje jeść, drapie się po pysku, może być agresywne i nagle sprawiać wrażenie, jakby brakowało mu piątej klepki. Najczęściej przyczyną jest kawałek kości lub patyka, który utkwił pomiędzy zębami psa i przyprawia go o białą gorączkę. Jeżeli się nie boisz, spróbuj wyciągnąć ciało obce palcami, ale nie podejmuj zbyt wielu prób, bo to jeszcze bardziej psa zirytuje. Weterynarz usunie przyczynę psiej wściekłości za pomocą specjalnych kleszczy.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Choroby oczu

    Schorzenie powiek jest często wynikiem urazu, gdy w uszkodzone miejsce dostaje się brud i bakterie. Zaniedbane ranki doprowadzić mogą do procesu zapalnego, któremu towarzyszy wypadanie włosów wokół oczu. Ranki leczy się łatwo — wystarczają okłady odkażające z kwasu borowego oraz maść borowa.
    Przestrzec należy przed przemywaniem rumiankiem, który niszczy włosy wokół oczu wraz z ich torebkami i po-garsza stan zapalny.
    Występuje też u psów tzw. ropne zapalenie mieszka włosowego lub gruczołu rzęskowego. Powieka jest silnie obrzęknięta, krawędź powieki — zgrubiała. Gojenie ułatwiają ciepłe, wilgotne okłady z kwasu borowego. W wypadku utworzenia się ropnia, konieczna jest interwencja lekarska.
    Podwinięcie powiek występuje często przy nieżycie spojówek i powoduje, że rzęsy dotykają i drażnią spojówkę oraz rogówkę oka. Schorzenie to szczególnie często występuje u spanieli, buldożków francuskich i psów myśliwskich. Przy uporczywości występowania wykonuje się zabieg chirurgiczny.
    Wywinięcie powieki spotykamy najczęściej u bernardów i wodołazów, a spowodowane jest skłonnością do wadliwego ustawiania powiek. Przyczyną mogą być również urazy i poparzenia oraz zwiotczenie tkanek, wy-stępujące u starszych psów. Często konieczny jest zabieg chirurgiczny.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Choroby uszu u psów

    Choroby uszu dręczą przede wszystkim psy o długich i mocno owłosionych uszach. Zapalenie ucha jest najczęstszym u nich schorzeniem.

    Pies trzepie chorym uchem, usiłując pocierać nim o różne przedmioty i głowę przechyla na chorą stronę. Jeśli odchylimy ucho, zauważymy zmiany w jego przewodach: zaczerwienienie, wydzielanie się woskowiny w kolorze zielonym lub brązowym o zjełczałym zapachu. Przy naciśnięciu ucha w jego wnętrzu słyszymy charakterystyczne pluskanie.
    Niekiedy stan zapalny ucha wywołuje ciało obce, które dostało się do przewodu. Usunięcie go trzeba powierzyć specjaliście.
    Oto najczęściej występujące schorzenia ucha:
    Zapalenie ucha środkowego powstaje zwykle na tle bakteryjnym. Chorują na nie najczęściej pudle i cockerspaniele. Towarzyszy mu ogólne złe samopoczucie psa, podwyższona temperatura, zaczerwienienie gardła i obrzęk migdałków. Pies chodzi z pochyloną na bok głową. Choroba nie leczona powoduje przytępienie słuchu, a nawet głuchotę.
    Inne choroby uszu, to rzadko występujący świerzb uszny oraz grzybicze zapalenie ucha, które rozpoznać można tylko po badaniach laboratoryjnych wykonanych przez lekarza weterynarii.
    W przypadku chorych uszu nie należy samemu podawać środków leczniczych, lecz psa powierzyć opiece lekarza weterynarii. Do naszych obowiązków należy dbanie o czystość ucha. Długa sierść drażni otwór ucha. Należy więc dokładnie drażniącą sierść usuwać, a ucho od czasu do czasu przesypywać przysypką wysuszającą. Do mycia psiego ucha nie wolno używać wody, bo zalegająca woda wywołać może zapalenie. Czyszczenie ucha — w razie potrzeby — dokonywać może tylko specjalista.
    Zdarzają się uszkodzenia małżowiny usznej w czasie psich zapasów. Na brzegu małżowiny powstaje wtedy zapalenie i nie gojące się rany. W wypadku zranienia lub uszkodzenia małżowiny usznej wycinamy sierść ze zranionego lub uszkodzonego miejsca i ranę przemywamy kilkakrotnie wodą utlenioną. Pies ucha sam sobie nie wyliże, a zanieczyszczone miejsce spowodować może powstanie wrzodu i ubytek małżowiny. Dalszym też następstwem może być krwiak.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Nurzyca u psów

    Choroba wywołana jest przez roztocza, pasożyta o kształcie cygara, widocznego pod mikroskopem. Chorują na nią zwierzęta osłabione, z uszkodzeniami skóry i psy młode w okresie zmiany zębów i dojrzewania oraz suki osłabione porodem. Psy w dobrej kondycji, właściwie chowane, którym podawane są w pokarmie witaminy nie powinny chorować na nurzycę.
    Postać łuszczącą cechuje silne wypadanie   włosów,   tworzą   się  łysinki, pokrywające się szarobiałym łupieżem — produktem łuszczenia się naskórka. Po odpadnięciu łupieżu łysinki przybierają kolor czerwony. Postać ta jest łatwiejsza do wyleczenia.
    Postać krostowata jest dużo trudniejsza do wyleczenia, ale też rzadko występuje. Poprzedzać ją może lub jednocześnie występować postać łuszcząca. Pojawiają się drobne, jak ziarna konopi, krosty na obrzękniętej, zaczerwienionej skórze. Krosty wydzielają ropę, zawierającą pasożyty i ich jaja. W miarę rozwoju choroby skóra traci elastyczność, tworzą się na niej fałdy. Obrzęk obejmuje też okoliczne węzły chłonne. Pies chudnie, skóra wydziela cuchnącą woń. Pies ginie na skutek wyniszczenia organizmu.
    Wyniki leczenia zależą w dużej mierze od rodzaju środka leczniczego, wybranego przez lekarza weterynarii, jak również od właściwych zabiegów pielęgnacyjnych i cierpliwości właściciela psa.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Polowanie z psem

    Można przyjąć za pewnik, że pies wytrwale goniący zająca ma pełną pasję myśliwską, szczególnie, gdy ton jest głośny, to znaczy z oszczekiwaniem. Należy tu się zastanowić nad dyskusyjnym zagadnieniem: czy pozwalać młodemu psu gonić zające? Założenie polowania z psem w tym względzie jest następujące: wyszkolony, w pełni ukształtowany pies nie powinien gonić zajęcy (oprócz psów gończych), ponieważ gon taki jest nieproduktywny (nie dogoni zająca), pies staje się nieposłuszny („wychodzi z ręki”), rozpędza zwierzynę, nawyk przenosi na inną zwierzynę, jak kuropatwy, bażanty, sarny.

    A więc jak postępować z młodym psem: pozwalać mu gonić zające czy zabraniać?

    Cytowany wcześniej niemiecki teoretyk i praktyk szkolenia psa Oberlander twierdził, że w początkowej fazie szkolenia młody pies powinien gonić zające. Twierdził, że pies goniący zająca nabiera pasji myśliwskiej, rozwija pełną szybkość po trudnym terenie, co jest doskonałym treningiem fizycznym, rozwijającym serce, płuca, mięśnie oraz zręczność. Obecnie myśliwi niemieccy i czescy są w większości przeciwni takiemu systemowi szkolenia, uważają, że już od szczeniaka psu nie powinno się pozwalać gonić zajęcy. Twierdzą, że w ten sposób psa się psuje i później jest bardzo trudno odzwyczaić go od tego nawyku.

    Moim zdaniem, wszystko zależy od tego, jakiego psa się posiada. Jeżeli mamy psa młodego, o bardzo dużej pasji myśliwskiej, to może rzeczywiście lepiej nie pozwalać mu na gon zajęcy, bo później będzie bardzo trudno go od tego odzwyczaić. Z drugiej strony argument, że poprzez gon pies wspaniale rozwija się fizycznie, jest niezwykle ważki. Pies o malej pasji myśliwskiej powinien rozwijać ją, goniąc zające.
    Argumenty za i przeciw Czytelnicy już znają i sami muszą zdecydować, co będzie bardziej korzystne.
    Wytrwałość w poszukiwaniu zwierzyny zależy od cech wrodzonych psa i przede wszystkim od jego pasji. Aby pies wytrwale poszukiwał zwierzyny, musi mieć również odpowiednią kondycję fizyczną, a więc ważny jest rozwój fizyczny psa.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized