Terier irlandzki jest typowym przedstawicielem terierów, nie tylko z eksterieru, lecz również z usposobienia. Jest on pełen temperamentu, cięty, wytrwały, z pasją duszący szkodniki. Ma zamiłowanie do wody i lasu, bardzo przywiązuje się do człowieka.
Dzięki swym wybitnym zaletom używany jest do polowania jako szperacz i goń-czak, a także jako dobry aporter postrzałków. Większość terierów irlandzkich utrzymywanych w znikomej liczbie na kontynencie spełnia niestety, funkcje tylko psa domowego i stróża.
Terier irlandzki nigdy nie był psem modnym, dzięki temu nie zmniejszyły się jego zalety myśliwskie. Jak wskazuje nazwa, pochodzi on z Irlandii. Już w pierwszej połowie ubiegłego stulecia hodowany był w czystości rasy. Hodowla terierów ir­landzkich nie jest popularna i zajmuje się nimi tylko nieliczna grupka miłośników.
Wzorzec Charakterystyka. Psy, które są cięte i odważne, bywają z reguły nieprzystępne i  kąśliwe. Twierdzenie to  nie dotyczy teriera irlandzkiego, który jest dla ludzi łagodny. Jeśli jednak popadnie w konflikt z innymi psami, reaguje błyskawicznie. Piorunujący atak jest typową cechą teriera irlandzkiego. Dzięki tej odwadze, z którą rzuca się bez namysłu, w każdych okolicznościach na swego przeciwnika uzyskał dumny przydomek „śmiałego diabła”.
Psy te w spokoju mają taki wyraz, że kusi człowieka, by go pogłaskać. Gdy widzi się, jak niepewnie i nieśmiało przytulają głowę do ręki swego pana, trudno wprost sobie wyobrazić, że ten pies na rozkaz właściciela rzuca się bezzwłocznie na prze­ciwnika i z odwagą lwa może walczyć do ostatniego tchu. Terier irlandzki wykazu­je niezwykłe przywiązanie do swego pana i znane są wypadki, że idzie jego śladem na wręcz niewiarygodną odległość.
Wrażenie ogólne. Pies pełen temperamentu, żywy, sprężysty, odporny, suchy, lecz nie ciężki, bowiem szybkość i wytrwałość są wymagane na równi z siłą. Nie może być niski, krótkonogi, ciężki i zbyt muskularny. Jego szlachetna budowa świadczy o szybkości.

Głowa. Długa, pokrywa czaszki płaska, między uszami nie szeroka, zwężająca się ku oczom, bez fałd. Krawędź czołowa z profilu zaledwie widoczna. Szczęki silne, muskularne, ich długość zapewnia mocny chwyt. Policzki niezbyt pełne. Grzbiet nosa nie opadający pod oczami lecz wypukły, wypełniony, delikatnie wymodelowa­ny, nie klinowaty. Włos na kufie szorstki, dość długi, tak aby powodował wrażenie siły. Wargi przylegające, prawie czarne, nos również czarny.
Oczy. Ciemne, małe, nie wypukłe, o żywym, ognistym, inteligentnym wyrazie. Oczy jasne lub żółte są dużą wadą.
Uszy. Małe, średniej grubości, kształtu litery V. Względnie wysoko osadzone i ściśle przy policzkach do przodu opadające. Końce uszu wyraźnie ułożone nad czaszką. Owłosienie nie wychodzące poza kraj ucha, krótsze i ciemniejsze niż na tułowiu. Uzębienie. Równe, silne i czysto białe. Górne siekacze zachodzą tylko nieznacznie pod siekacze żuchwy (zgryz nożycowy).
Szyja. Dość długa, poszerzająca się ku łopatkom. Bez fałd, dobrze noszona. Po obu stronach „wicherki” dochodzące do nasady ucha.
Kończyny przednie. Łopatki foremne, długie i ułożone ukośnie ku tyłowi. Kończy­ny średniej długości, ‘dobrze związane z łopatkami, całkowicie proste, o dobrze rozwiniętym kośćcu i mięśniach.
Łokcie poruszają się swobodnie po bokach tułowia, śródręcze krótkie i proste, nadgarstek ledwie widoczny. Włos na kończynach gęsty i szorstki. Łapy silne, zaokrąglone, średniej wielkości, nie wykręcone ani do wewnątrz ani na zewnątrz, palce wysklepione. Pazury czarne. Opuszki dobrze rozwinięte, bez pęknięć lub rogowych narośli.
Tułów. Pierś głęboka, umięśniona, szeroka lecz nie okrągła, całość dość długa. Grzbiet prosty i silny, nie wklęsły za łopatkami. Partia nerkowa umięśniona, łagod­nie wysklepiona. Żebra dość sprężyste wysklepione, sięgające dość daleko do tyłu. Kończyny tylne. Silne i muskularne. Staw skokowy blisko ziemi, kolana dobrze zaokrąglone. W chodzie tylne kończyny wyraźnie wyrzucane przed siebie. Kolano nie odchylone ani do wewnątrz ani na zewnątrz. Włos na kończynach gęsty i szorstki.
Ogon. Przycina się na,3A długości, dobrze okryty krótkim, szorstkim włosem nie tworzącym jednak szczotki. Względnie wysoko i wesoło noszony. Jednak nie ponad grzbietem ani zakręcony.
Szata. Włos twardy, gruby, szorstki, przylegający, nigdy miękki lub jedwabisty ani tak długi by zacierał sylwetkę psa. Pod szorstką pokrywą podszycie z krótkiego, delikatnego miękkiego włosa. Umaszczenie. Jednolite. Pożądane czerwone do koloru słomy pszennej. Na piersi
Wady. Brak przedtrzonowcow lub trzonowców, zgryz przedni, lub tylny. Nos jasny lub plamiasty, ucho stojące, tulipanowe lub w kształcie płatka róży. Włos krótki, wełnisty, luźny. Brzuch nie owłosiony, brak jednego jądra. Stromy przód i tył, krótki grzbiet, ogon stromo noszony, sztywne szczudłowate chody.