Terier szkocki jest bardzo starą rasą, która dzięki hodowli w czystości rasy została doprowadzona do obecnej postaci. Pochodzi z zachodniej Szkocji i pobliskich oko­lic, gdzie przez stulecia był trzymany do zwalczania szkodników. Kiedy w drugiej polowie XIX w. po raz pierwszy pojawił się na angielskich wystawach, wzbudził podziw i od razu zyskał wielu zwolenników. Jest pełen temperamentu, żywy, lubi towarzystwo ludzi. Ma dobre właściwości psa myśliwskiego; nadaje się zarówno na norowca, jak i na szperacza. Niestety, w latach trzydziestych stal się psem modnym i w związku z tym nie byl używany zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem jako pies myśliwski. Dziś jedynym polem do popisu stał się dla niego ring wysta­wowy.
Gdy zainteresowanie szkockimi terierami zmalało, zaniechano ich hodowli. W Polsce rasa ta kiedyś bardzo popularna, stalą się później rzadkością. Dziś ponow­nie stał się modny.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Pies sprężysty, krępy, na krótkich nogach, niewielki, wzrost pre­destynuje go do pracy norowca, nieustraszony, sprawia wrażenie siły i aktywności. Głowa w stosunku do wielkości długa. Włos długi, ściśle przylegający, szorstki. Pies ze swymi bystrymi, inteligentnymi oczami i sterczącymi uszami robi wrażenie sta­łej gotowości. Mimo krótkich kończyn bardzo ruchliwy i pełen temperamentu. Chody lekkie, płynne, posuwiste; dzięki swobodnej akcji łopatek, kolan i stawów skokowych.
Głowa. Długa, ale nie naruszająca ogólnej harmonii budowy. W części mózgowio-wej szeroka, lecz dzięki długości całej głowy sprawia wrażenie smukłości. Pokrywa czaszki prawie płaska, kości policzkowe uwypuklone, krawędź czołowa łagodna, lecz wyraźnie zaznaczona na wysokości oczu. Nos duży, z profilu linia nosa cofa się ku brodzie.
Oczy. Kształtu migdałowego, jak najciemniejsze, dość szeroko rozstawione i osa­dzone głęboko pod brwiami.
Uszy. Jak najmniejsze, spiczaste i sterczące do góry. Uzębienie. Silne, równe, zgryz nożycowy. Szyja. Muskularna, miernej długości.
Kończyny przednie. Proste, o silnym kośćcu, śródręcze proste, przedpiersie wysu­nięte do przodu. Łokcie nie wykręcone do środka ani na zewnątrz. Łapy odpowied­nio duże, opuszki pełne, palce dobrze wysklepione i zwarte.
Tułów. Klatka piersiowa stosunkowo krótka, nisko zawieszona między przednimi kończynami, dobrze wysklepione żebra zachodzące daleko do tyłu. Przednie żebra bardziej płaskie. Grzbiet stosunkowo krótki, dobrze umięśniony. Linia grzbietu prosta. Lędźwie dobrze umięśnione i szerokie łączą silnie żebra z tyłem. Tył w stosunku do wielkości psa niezwykle silny, zad szeroki i silny.
Kończyny tylne. Uda długie, muskularne, kolana ukątowane, stawy skokowe silne i ukątowane, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Ogon. Średniej długości, utrzymujący psa w równowadze, u nasady silny, zwęża­jący się ku końcowi. Noszony pionowo w górę lub nieco zagięty. Szata. Dwuwarstwowa; włos podszycia krótki  i delikatny, włos pokrywy gęsty, twardy, szorstki. Całość dobrze chroni przed przemoknięciem. Umaszczenie. Czarne, koloru dojrzałej pszenicy lub pręgowane. Wzrost. Od 25,4 do 28 cm. Masa ciała. Od 8,6 do 10,4 kg.