Terier walijski Cwelsh terrier) jest jedną z najstarszych ras terierów hodowanych w Anglii. Pochodzi z Walii, gdzie pełnił funkcje psa stróża, Chętnie również używano go do polowania. W drugiej połowie XIX w. zaczęto hodowlę w czystości rasy, ustalono eksterier i wydano wzorzec. Szybko wzrastała jego popularność, jakkol­wiek nie była ona nawet w przybliżeniu tak wielka jak foksteriera. Jest on jednak zdecydowanie psem myśliwskim i może służyć celom łowieckim tak samo jak i fok­sterier. Na wystawach na kontynencie europejskim pojawił się dopiero po 1920 r. Trzymany jest tu głównie w charakterze psa do towarzystwa. Jest rzeczą niezrozu­miałą, dlaczego nie jest układany i używany do celów łowieckich.

Wzorzec Charakterystyka.

Welsh terrier jest psem żywym, pełnym temperamentu, rzadko tylko bywa nieśmiały. Łatwo przywiązuje się do człowieka, karny, układny; dzięki temu nadaje się do trzymania go w mieście. Jego wielkość i maść czynią z niego idealnego psa pokojowego. Jest cięty, odważny lecz nie zawadiacki. Zawsze, gdy zajdzie potrzeba staje w swojej obronie. Ma wszelkie warunki po temu by stać się przyjacielem człowieka zarówno w mieście jak i na łonie natury. Jest zahartowany i odporny, nie wymaga nadmiernej pielęgnacji. W sprawności łowieckiej nie ustępuje innym rasom norowców. Odpowiednio ułożony jest nadzwyczaj przydat­ny zarówno w pracy pod ziemią jak i na powierzchni. Należy też wspomnieć o jego pasji do wody. Jest godne podziwu, jak mocny może być ten mały pies w tzw. „mokrym żywiole”.
Głowa. Długa, symetryczna, pokrywa czaszki płaska i wąska między uszami, lecz nie tak wąska jak u foksteriera szorstkowłose go. Zwęża się stopniowo ku oczom. Czoło bez fałd, krawędź czołowa niezbyt wyrazista. Grzbiet nosa nie wklęsły, pod oczami i między nimi dobrze wypełniony, wyrażający siłę i nie tak wymodelowany jak u foksteriera krótkowłosego. Szczęki silne, muskularne, długie, wyrażające siłę. Grzbiet nosa proporcjonalny w stosunku do głowy. Nadmiernie rozbudowany na­daje psu nietypowy wyraz.
Zbyt długa głowa występuje z reguły u psów szerokich, o długim grzbiecie i jest wadą. Policzki silniej umięśnione niż u foksteriera szorstkowłosego. Zbyt silne policzki są wadliwe i niezgodne z elegancką symetrią psa.
Oczy. Małe, dość głęboko osadzone, ciemne, pełne wyrazu, śmiałe. Oczy okrągłe
i duże są niepożądane.    „*
Uszy. W kształcie litery V, małe-niezbyt cienkie. Dość wysoko osadzone, małżowina załamana do przodu, przylegające do głowy. Uzębienie. Zęby silne, zgryz nożycowy.
Szyja. Miernej długości i grubości, opadająca wdzięcznie ku łopatkom. Kończyny przednie. Łopatki długie, ukośnie zachodzące do tyłu, kończyny proste i dobrze umięśnione, kościec silny. Sródręcze proste i silne.
Tułów. Grzbiet krótki, dobrze ustawione żebra, partia grzbietowa silna i głęboka. Klatka piersiowa miernie szeroka.
Kończyny tylne. Silne, uda muskularne, odpowiednio długie, stawy skokowe usta­wione i ukątowane blisko ziemi. Kościec dobrze rozwinięty. Łapy małe, okrągłe kocie.
Ogon. Stosunkowo wysoko osadzony, niezbyt wesoło noszony Szata. Włos szorstki, twardy, ściśle przylegający, gęsty. Włos gładki niepożądany. Umaszczenie. Czarne podpalane lub szaroczarne podpalane. Czarne kreski na pal­cach niedopuszczalne. Czarne stawy nadgarstkowe są wadą. Wzrost. Wysokość psa w kłębie nie może przekraczać 40 cm. Masa ciała. Średnia waga psa w kondycji roboczej waha się od 9 do 9,5 kg. Wady. Nos biały, różowy lub łaciaty. Uszy stojące, tulipanowe lub załamane do tyłu. Większe zaczernienie pod stawem skokowym.